Klub profesora Tutki

Serial jest adaptacją opowiadań Jerzego Szaniawskiego. Główną postacią jest profesor Tutka, niestrudzony gawędziarz, który spotyka się w kawiarni z przyjaciółmi.

„Klub profesora Tutki” to telewizyjna adaptacja znanego cyklu opowiadań Jerzego Szaniawskiego. W centrum wydarzeń stoi tytułowy bohater – profesor Tutka, postać nietuzinkowa, obdarzona niezwykłym połączeniem cech: łagodnym poczuciem humoru, mądrym dystansem do życia oraz, co najważniejsze, nieprzeciętnym talentem gawędziarskim.

Akcja każdego odcinka serialu rozpoczyna się zazwyczaj w tej samej, znajomej scenerii – cichej, przytulnej kawiarni. To właśnie tam profesor Tutka spotyka się ze swoimi trzema wiernymi przyjaciółmi: mecenasem, sędzią i lekarzem. Panowie, w swobodnej atmosferze, umilają sobie czas, opowiadając rozmaite historyjki, anegdoty i wspomnienia. Jednak to profesor Tutka, z jego błyskotliwością i niezrównanym kunsztem narracyjnym, niepodzielnie wiedzie prym w tych kawiarnianych dysputach, zawsze mając w zanadrzu opowieść, która zaskoczy, rozbawi lub skłoni do refleksji.

Gatunek

obyczajowy

Reżyseria

Andrzej Kondratiuk

Scenariusz

Andrzej Kondratiuk

Muzyka

Krzysztof Komeda, Tomasz Stańko

Zdjęcia

Krzysztof Winiewicz

Produkcja

Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For

Rok produkcji

1966-1968

Data premiery

27 marca 1967

W rolach głównych

  • Gustaw Holoubek (profesor Tutka)
  • Henryk Borowski (sędzia, rozmówca profesora)
  • Mieczysław Pawlikowski (rejent, rozmówca profesora)
  • Kazimierz Opaliński (doktor, rozmówca profesora)
  • Krystyna Walczak (kelnerka w kawiarni)

Czas trwania odcinka

6-19 minut

Liczba odcinków

14

Odcinek 1 — Profesor Tutka wyjaśnia sens tajemniczego rysunku

W przytulnej kawiarni spotyka się stałe grono przyjaciół: sędzia, mecenas, lekarz i oczywiście profesor Tutka. Podczas tego spotkania profesor Tutka prezentuje towarzystwu intrygujące znalezisko – dziecięcy rysunek, przypadkowo znaleziony na parkowej ławce.

Odcinek 2 — Profesor Tutka był dziennikarzem

Na drugim spotkaniu odbywa się dyskusja o ludożerstwie. Temat ten, choć pozornie odległy, ma bezpośredni związek z przeszłością profesora Tutki. Okazuje się, że lata temu, gdy profesor stawiał pierwsze kroki w dziennikarstwie, otrzymał zlecenie przeprowadzenia wywiadu z niezwykłym rozmówcą. Był nim marynarz-kapitan, który cudem uniknął śmierci z rąk kanibali zamieszkujących odległy i tajemniczy archipelag Małych Kokosów.

Odcinek 3 — Okno

Tym razem profesor Tutka przenosi słuchaczy w świat wspomnień związanych z pewnym oknem w wąskiej staroświeckiej uliczce. To okno przez długi czas stanowiło dla profesora swoisty teatr, z którego podziwiał piękną dziewczynę. Profesor stał się niemym świadkiem jej życia. Pewnego razu w oknie pojawił się ukochany dziewczyny. Profesor z rozrzewnieniem obserwował uroczą parę, ciesząc się ich szczęściem. Sielanka została jednak przerwana. Pewnego dnia do drzwi profesora zapukał mąż dziewczyny. Mężczyzna wyznał, że mimo rozwodu wciąż nie może o niej zapomnieć i błagał profesora o możliwość zobaczenia jej raz jeszcze. Profesor, ulegając jego prośbom, pozwolił mu spojrzeć przez swoje okno. Niestety, w tym momencie rozegrał się prawdziwy dramat – zazdrosny mąż zaczął strzelać do pary w oknie.

Odcinek 4 — Profesor Tutka wśród melomanów

Spotkanie w Klubie profesora Tutki rozpoczyna się od frapującej dyskusji na temat intensywności oddziaływania instrumentów muzycznych, a w szczególności niezwykłych możliwościach fortepianu. Ta rozmowa inspiruje profesora do podzielenia się z przyjaciółmi kolejną ze swoich niezwykłych przygód. Profesor przenosi słuchaczy na pokład statku płynącego z Genui do Aleksandrii, gdzie towarzyszył mu pewien wirtuoz fortepianu.

Odcinek 5 — Wykład profesora Tutki w Wyższej Szkole Handlowej

Kolejne spotkanie rozpoczyna się od dyskusji na temat stylu prowadzenia zajęć przez nauczycieli akademickich. Ta debata staje się idealnym punktem wyjścia dla profesora, by podzielić się z przyjaciółmi osobistą historią. Profesor Tutka wspomina czasy, gdy prowadził wykład w Wyższej Szkole Handlowej, którego tematem przewodnim miały być wartości. Jednak to, co miało być suchym wykładem, szybko przekształciło się w barwną opowieść o jego własnych sercowych perypetiach, dzięki którym stał się posiadaczem dwóch popielniczek.

Odcinek 6 — Profesor Tutka daje przykład opowiadania pogodnego

Punktem wyjścia do kolejnej dyskusji jest historia sfrustrowanego młodego literata. Jego opowiadanie zostało odrzucone przez redakcję z powodu ponurej i odbierającej czytelnikom pogodę ducha atmosfery. Profesor Tutka, który jak zwykle ma swoje zdanie, przedstawia odmienną perspektywę. Deklaruje, że on sam zaniósłby do redakcji opowiadanie pogodne, słoneczne i optymistyczne.

Odcinek 7 — O kobiecie interesującej

Kolejne spotkanie rozpoczyna się od frapującego pytania: kto właściwie powinien zasługiwać na miano kobiety interesującej? Profesor, z właściwą sobie dociekliwością i erudycją, postanawia „rozpracować” to zagadnienie, snując dłuższą opowieść. Tym razem zabiera słuchaczy do prowincjonalnego miasteczka, gdzie w centrum jego uwagi znalazła się pewna aktorka.

Odcinek 8 — O słowie drukowanym

Profesor Tutka zadbał o to, aby wśród swoich niezliczonych gawęd znalazła się taka, która poświęcona jest potędze i urokowi słowa drukowanego. A ponieważ ma na ten temat mnóstwo ciekawych spostrzeżeń i anegdot, kolejna opowieść przy kawiarnianym stoliku skupia się właśnie na tej tematyce.

Odcinek 9 — O złodzieju

Profesor Tutka, choć z zawodu intelektualista i bibliofil, jak sam przyznaje, w życiu miał do czynienia z różnymi ludźmi, nie tylko z elitą akademicką. Dowodem na to jest jego kolejna opowieść. Tym razem profesor opowiada o przygodzie z dość nietypowym złodziejem, który miał figlarskie usposobienie.

Odcinek 10 — O miłym staruszku

Tym razem poznajemy filozoficzną, a zarazem nieco gorzką opowieść o moralności i ludzkiej naturze. Profesor Tutka snuje historię o miłym, ale nieuczciwym staruszku. Główny bohater tej gawędy, mimo swej sympatycznej aparycji, w nocy dopuszczał się kradzieży jabłek z drzewa, a co gorsza, winą za swoje występki obarczał niewinnych ludzi.

Odcinek 11 — Motylek

W magicznej scenerii cichej kawiarenki, w niezwykły wigilijny wieczór, profesor Tutka zasiada w gronie swoich najbliższych przyjaciół: sędziego, mecenasa i lekarza. W tej intymnej atmosferze, nasyconej świątecznym spokojem, uroczy gawędziarz snuje opowieść o najgłębszych kwestiach ludzkiego bytu – o sensie życia i śmierci.

Odcinek 12 — O twórczości najmłodszych

W kolejnym odcinku przy kawiarnianym stoliku słuchacze gawęd profesora Tutki dowiadują się, co sądzi on o twórczości dziecięcej. Profesor z entuzjazmem podkreśla, że najmłodsi potrafią być wspaniałymi artystami, często przewyższając dorosłych w spontaniczności i oryginalności. Aby uzasadnić swoje zdanie, profesor opowiada fascynującą historię na temat naukowej analizy i interpretacji pewnej specyficznej odmiany twórczości plastycznej dzieci.

Odcinek 13 — Przygoda na korytarzu

Znajomi profesora Tutki z zaciekawieniem wysłuchują jego najnowszej opowieści, dla której pretekstem stają się codzienne, acz uciążliwe awarie oświetlenia elektrycznego. Profesor, jak zawsze z dozą humoru i autoironii, relacjonuje serię niezwykle nieprzyjemnych wydarzeń, jakie spotkały go w ciemnym korytarzu. Z powodu panującego mroku pewien zazdrosny mąż niefortunnie pomylił profesora Tutkę z inną osobą. Owa pomyłka okazała się dla uczonego niezwykle bolesna w skutkach – profesor został brutalnie pobity bambusową laską.

Odcinek 14 — Pożegnanie

To już niestety ostatnie spotkanie z uroczym gawędziarzem i jego niezrównanymi opowieściami. Profesor Tutka zasiada po raz ostatni przy kawiarnianym stoliku w towarzystwie swoich wiernych przyjaciół. Tym razem powodem zebrania jest jego daleka podróż, która uniemożliwi mu kolejne regularne spotkania.

Wojciech Płusa

Wojciech Płusa

Szperam w programach TV z PRL jak archeolog – wyciągam serialowe skarby, audycje i ciekawostki. Codziennie dorzucam felieton i szczyptę nostalgii. Jeśli podoba Ci się to, co robię, postaw mi kawę. Po dobrej kawie działam lepiej niż Unitra na bateriach.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *